Learning log (6th October,2015)
Noun Clause
ในชีวิตประจำวันของคนเรานั้น ต่างก็มีการฟัง, พูด, อ่าน และเขียน
ซึ่งในการฟัง, พูด, อ่าน และเขียน แต่ละครั้งนั้นก็ย่อมที่จะมี Clause นั่นก็คือประโยต (Sentence) หลายประโยครวมกันอยู่ คือถ้าอยู่ตามลำพังจะเป็น
Sentence ถ้ารวมกันอยู่จึงจะเป็น
Clause ส่วน Sentence คือ
ข้อความที่พูดออกมาแล้วได้ความหมายสมบูรณ์
ฟังรู้เรื่องซึ่งส่วนมากจะมีประธาน (Subject) และกริยา(Verb)มาด้วยกันเสมอ หรืออาจจะเป็นคำคำเดียวก็ได้
ถ้าฟังกันรู้เรื่อง โดยเฉพาะประโยคคำสั่งที่มักจะเป็นคำกริยาคำเดียว ซึ่ง Sentence จะแบ่งออกเป็น 4 ชนิด คือ Simple Sentence, Compound
Sentence, Complex Sentence และ Compound Complex Sentence ซึ่ง Complex Sentence นั้นจะประกอบด้วยประโยคเล็ก 2
ประโยค โดย 2 ประโยคนี้มีความสำคัญไม่เท่ากัน นั่นคือประโยคหลัก Main
Clause (มุขยประโยค) ที่มีใจความสมบูรณ์ และประโยครอง Subordinate
Clause(อนุประโยค) ที่ต้องอาศัยประโยค Main Clause จึงจะได้ใจความสมบูรณ์ ซึ่ง clause ที่ดิฉันได้จะศึกษาในครั้งนี้
คือ Noun Clause
ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งใน Subordinate Clause ซึ่ง Noun
Clause นี้สามารถพบเจอบ่อยในชีวิตประจำวัน
1) Noun clause แปลว่า “นามานุประโยค” หมายความว่า
ประโยคทั้งประโยคนั้นถูกนำมาใช้เสมือนกับเป็นคำนามคำหนึ่ง วิธีที่จะสังเกตว่า clause
ใดเป็น Noun clause นั้นให้สังเกตดังนี้ คือ
1. Noun Clause มักจะขึ้นต้นประโยคของมันด้วย that
ซึ่งแปลว่า “จะ” และ หรือ
2. Noun Clause มักจะขึ้นต้นประโยคด้วยถ้อยคำที่แสดงคำถามคือ
how, what, which, where, when, why, who, whose, whom เช่น
I
don’t know how he didn’t.
ผมไม่รู้ว่าเขาทำมันได้อย่างไร
He
said that he know you.
เขาพูดว่าเขารู้จักคุณ
What do you want is in the bag.
สิ่งที่คุณต้องการอยู่ในถุงนี้แล้ว